Geloven in delen
Misschien gek om te zeggen als IFS’er, maar ik geloof eigenlijk niet in delen. Ik geloof dat wij als mens, in tegenstelling tot de andere organismen in deze wereld verschillende stukjes in onze persoonlijkheid kunnen ontwikkelen. Zelfs stukjes die helemaal afgesloten zijn van elkaar. In IFS noemen we dat delen. maar daar waar het in IFS als aparte entiteiten wordt gezien, zie ik het meer als breinpaadjes en stukjes van jezelf die je in je brein hebt ontwikkeld. Waar ik wel voor de volle 100% in geloof is het Self of welke naam je hier dan ook aan wil geven.
Daar waar je als mens één persoonlijkheid kan ontwikkelen kun je er ook meerdere creëren. Als coping en manier om je aan te passen om ervaren gevaar te overleven. En eigenlijk heeft ieder mens dit dus. Deze persoonlijkheden zijn gecreëerd in ons brein en gekoppeld aan ervaringen van het verleden (van ons en generaties voor ons). En hoe meer trauma hoe meer en extremer deze persoonlijkheden zijn. En allemaal stuk voor stuk zien ze de wereld vanuit hun eigen ervaringen van het verleden. Afhankelijk van wat er waargenomen wordt in de wereld neemt één het over, en als er te veel waargenomen en gevoeld wordt komen ze allemaal tegelijkertijd en ontstaat er kortsluiting in het brein.
Naast deze persoonlijkheden is er het Self, de meest pure staat van zijn, met alle kwaliteiten die daarbij horen, gekoppeld aan het grotere Self. Om daar een voorbeeld van te geven kun je het beste kijken naar de dierenwereld. Als je de natuur zijn gang laat gaan, gaat dat allemaal van Self. De sterken overleven en passen zich aan aan veranderende omstandigheden. Ook genetisch. Dit om de toekomstige generaties te laten overleven. En als een hertje bijna opgegeten wordt door een leeuw, maar de leeuw laat los, schudt het zich van zich af en gaat verder. Het hertje gaat niet allemaal strategieën bedenken om dit een volgende keer te voorkomen. De volgende dag drinkt het hertje opnieuw bij dezelfde waterplas. Tot het hertje te zwak wordt om snel genoeg weg te rennen. Als kudde weten ze intuïtief dat bij elkaar blijven veiliger is, en als kudde zullen ze samen op zoek gaan naar een nieuwe waterbron of nieuw terrein opzoeken als het te gevaarlijk wordt. Dat gaat zonder denken, maar vanuit het innerlijk weten en op het ritme van de natuur.
Daar waar we als mens meer en meer delen ontwikkelen wordt het vaak ingewikkeld en soms zelfs gevaarlijk. Want met elk deel wat er bij komt, komen we verder weg te staan van en raken we meer en meer het contact kwijt met ons Self. En hoe meer trauma er in de wereld komt, hoe meer delen daarin in reactie op elkaar weer ontwikkeld worden. Het wordt dan een bijna niet te doorbreken vicieuze cirkel.
Echt blijven staan en bij Self blijven in een wereld vol delen is dus een hele uitdaging. Juist omdat delen elkaar versterken terwijl alleen het Self echt kan helen. En ook al start iemand met de meest zuivere intentie, de verleidingen die we als mens tegenwoordig voorgeschoteld krijgen in een wereld vol met delen zijn veelal vaak te groot om te weerstaan.
Wil je zien hoe iets vanuit een zuivere intentie begint en daarna volledig ontspoort en levensgevaarlijk wordt door de delen? Kijk dan door de IFS bril naar de documentaire Wild Wild Country.