Hulpverleners met een label

Ik vraag mij af hoeveel hulpverleners de diagnose ‘dissociatieve stoornis’ hebben of complex trauma, zonder dat hier ooit over gesproken mag worden.

Ik ken er best een aantal. Grote namen die trainingen verkopen alsof ze geheeld zijn, hulpverleners die cliënten met het meest complexe trauma begeleiden en met hen kunnen verbinden juist omdat ze die wereld zo goed kennen. Maar er zelf over spreken dat mag niet. Dit moet koste wat het kost geheim blijven.

In IFS is dit één van de grootste angsten van de beschermers genoemd, die er in de kern feitelijk voor zorgen dat de heling ergens stagneert. Bang dat het grote geheim ontdekt wordt en ze ontmaskerd worden. Want wat als mensen zien wie ze werkelijk zijn, dan raken ze hun baan kwijt of zijn ze niet meer wie ze zijn en verliezen ze het enige waar ze nog een beetje grip op lijken te hebben. Het deel wat in hun ogen nog wel functioneert, terwijl ze de delen die er niet mogen zijn diep diep wegstoppen.

En ja daar vinden mijn delen wel wat van. Niet dat de heling niet stagneert, want daar komen deze mensen vanzelf achter en vaak lijden ze in stilte, achter de voordeur, alleen. En dat gun ik niemand. Tegelijkertijd vinden mijn delen er wel wat van als mensen in de rol van hulpverleners verzwijgen hoe het hen echt vergaat (en ja met deze delen heb ik dus nog wat te doen!). Zeker als ze werken met complex trauma, want juist mensen met complex trauma voelen het vaak als geen ander als er iets niet klopt. Alleen leggen ze dan de schuld bij zichzelf of wordt de schuld bij hen gelegd omdat hun delen weer reageren op iets wat gevoeld wordt bij de ander. Maar over de therapeut hebben we het niet, want de client is immers in therapie.

Eén van de grootste stappen in mijn heling was het open durven zijn over hoe het daadwerkelijk was achter de voordeur. Ervaren dat er mensen waren die dat juist enorm konden waarderen en vooral de innerlijke vrijheid en ruimte die het mij gaf omdat ik mijn grote geheim niet meer hoefde te dragen. En juist daarmee ontstond er ruimte voor heling. Precies de kern van IFS, ook al kende ik IFS toen nog niet.

Als we zouden kijken hoeveel hulpverleners de diagnose dissociatieve stoornis of complext trauma zouden kunnen passen dan denk ik dat het er veel meer zijn dan we nu weten. En nee deze mensen hoeven niet allemaal acuut hun baan op te geven, want juist zij begrijpen de mensen met complex trauma vaak als geen ander. Juist omdat ze zelf die wereld zo goed kennen. Maar precies dit is wel waarom IFS wat mij betreft gemeengoed mag worden in de GGZ. Zodat deze hulpverleners zichzelf én de cliënten nog beter kunnen begeleiden. En niet alleen deze hulpverleners, maar alle hulpverleners. Want de mensen die nog het minst bewust zijn veroorzaken de meeste schade.