Opgroeien in het buitenland
Opgroeien in het buitenland en een buitenbeentje zijn. Ik herken mij in het verhaal van Simon Kuper bij zomergasten. Geboren in Tanzania, verhuisd rond de wereld en een belangrijk deel van mijn jeugd opgegroeid in Indonesië. Inderdaad ook met een chauffeur, kokkie, twee wasmeisjes, tuinman en nachtwaker. En ja ook zij sliepen in een gangetje achter de garage in kleine kamertjes.
Ook ik startte het jaar terug in Nederland met enen en tweeën op mijn rapport. Frans en Duits had ik nauwelijks gehad, Nederlands al helemaal niet. Ik herinner mij de vele uren alleen op mijn kamer om te leren. Ik herinner mij de enorme boosheid omdat ik alle woordjes van Frans had geleerd en kende, maar de leraar het in zinnetjes vroeg waarna ik nog steeds een 1 had. Ik herinner mij de Duitse leraar die mij in zijn middag gebed had opgenomen toen ik eind van het jaar een zes stond op al mijn vakken en over mocht. Hij bedoelde het ongetwijfeld goed maar ik kon wel door de grond zakken.
Dat jaar ik drie VWO had ik mijn eerste bewuste paniekaanval voor de tv na de eerste aflevering van GTST en een fragment daarna over een documentaire dat de wereld zou vergaan. Ik had geen idee wat er in mij gebeurde, begreep niet wat er was en ging alleen naar mijn kamer om het uit zitten. Mijn moeder wuifde het weg toen mijn vader en broer thuiskwamen die in hevig noodweer vastgezeten hadden.
Dat jaar schreef ik daar boven op die slaapkamer mijn eerste boek. Over een meisje wat verhuisde en in een nieuwe wereld terecht kwam waar ze niemand kende en niemand haar begreep. Haar hulp en redding was haar zwarte labrador Bas. Vijf en veertig jaar later schreef ik opnieuw dat boek. Met Bas aan mijn zij. Maar dan echt.
Vijf en veertig jaar later waar de jaren in Indonesië maar een deel van mijn delen hadden gevormd. Het sluitstuk eigenlijk van al die jaren daarvoor die ook al ongelooflijk onveilig waren geweest zonder dat ik het echt wist. Omdat ik het geblokt had, omdat ik het nog niet kon voelen, omdat ik nog klein was en de ander nog nodig had, omdat om nog zoveel meer wat ik nooit in mijn boek heb geschreven. Uit loyaliteit maar vooral omdat het verhaal er niet zo toe doet.
Wat ik met mijn boek wilde was de impact van trauma duiden en de lezer handvaten geven voor in het nu. En dan met name op het gebied van hoogfunctionerend trauma. Dat wat zo vaak niet als trauma gezien wordt door jezelf of door de ander. Trauma wat maakt dat je later in je leven vooral de rol aanneemt van observator, intellectueel, presteerder, pleaser en kameleon die elke rol kan spelen en nog zoveel meer maar die ondertussen van binnen vooral nog heel bang, boos en alleen is. Iemand die zegt emotieloos te zijn, maar het leed van de wereld diep kan voelen.
Dus ja ik herken mij in het verhaal van Simon, want zo was ik ook en ben ik deels nog steeds.